Geschiedenis ligt in het verleden

Wat: Veel personen maken zware periodes mee. Hoe moet je hiermee leven? Valt er wel mee te leven? De gebeurtenissen liggen in de geschiedenis van het verleden, maar je verleden maakt deel uit van je heden en toekomst. Hoe ga je ermee om?
Waar: San Francisco
Wanneer: Het gezin Klorelaar is nog niet zo lang in SF.
Wie: Zolang het maar logisch blijft. Zeker Hayley en Sebastiaan.
Regels: Geen speciale

Beginpost:


Het was een mooie, heldere dag. Haley had zich teruggetrokken in het bos bij het park en bevond zich hoog in een boom. Met haar rug leunde ze tegen de stam aan en haar hoofd enkel wanneer ze om haar heen keek. Op haar schoot rustte een kladblok, tussen haar vingers een potlood. Er bevond zich enkele kleine schetsen op het papier, verspreid over het gehele blad. In haar oor bevond zich een oortje die aangesloten zat aan haar mobiel die zich in haar zak bevond. Zachtjes zong ze mee; ze verstond zichzelf nauwelijks, alsof ze playbackte, maar dat was dan ook de bedoeling.
Op een gegeven moment had ze genoeg rondgekeken en begon ze aan een nieuwe schets op een leeg gedeelte van de bladzijde...

Sebastiaan was met zijn zusje op weg naar het park. Ze wilde zo graag spelen, maar omdat Seb wist dat iedereen thuis wel eens wat rust kon gebruiken, had hij besloten haar mee te nemen.
Marthe rende verder tot ze uiteindelijk een tot stilstand kwam, een eindje van Hayley vandaan.
"Kom, we gaan beginnen!" Ze gooide de bal naar Sebastiaan die hem nog net kon vangen. Daarna gooide hij terug.
"Niet te hard gooien he! Ik heb geen zin om er de hele tijd achteraan te gaan!"

Hayley hoorde geluiden. Ondanks het mooie weer had ze niet bepaald veel stemmen gehoord tot dusver, hooguit dierengeluiden.
Ze deed haar oortje uit en luisterde aandachtig. Het kwam merkbaar vanuit het park - dat was te verwachten. Met haar kladblok stevig in de hand, haar potlood bij haar gum in haar broekzak klom ze voorzichtig overeind en klauterde ze van de ene tak naar de andere, totdat ze een beetje zicht had op het park. Het was een stuk drukker dan toen ze vanmorgen er doorheen liep naar haar vorige plekje in het bos.
Rustig ging ze weer zitten en bekeek ze de mensen in het park. Haar been bungelde naast de tak terwijl ze met nog altijd één oortje in weer wat begon te tekenen. Eens in de zoveel tijd keek ze wat rond, zoekend naar inspiratie.

Martha gooide de bal vaak mis en Seb moest er telkens achteraan rennen. Uiteindelijk gooide Martha de bal weer mis, maar het was ver mis en vloog op het meisje in de boom af.

Hayley was druk met haar nieuwe schets bezig en had helemaal niets door. Plotseling bracht de klap van de bal met de tak waarop ze zat haar aan het wankelen. De bal viel naar beneden en Hayley's evenwicht was eraan. met een heel gedoe probeerde ze nog haar balans te hervinden, maar het was zinloos. Uiteindelijk viel ze van de tak af en stortte ze de diepte in.
Met een schok hing het meisje weer stil. Onzeker spiekte ze omhoog en zag ze hoe ze erin geslaagd was om met haar ene been over de tak te blijven hangen. Vlug voegde ze haar andere been erbij en sloeg ze nors haar armen over elkaar. Daar hing ze dan, lekker ondersteboven aan een hoge tak. Jippie...
Met een zucht keek ze omlaag naar de plek waar ze gevallen zou zijn. Wellicht hadden de struiken haar val redelijk gebroken, maar daar wilde ze liever niet achter komen.
"Ah, nee!" bromde ze toen ze haar kladblok in de struiken zag liggen.
Moeizaam probeerde het meisje om weer op de tak te gaan zitten; wanneer ze daarin geslaagd zou zijn, kon ze naar beneden tenminste.

Sebastiaan schrok heel erg.
"Martha, wat doe je nu!" Hij zag het meisje vallen en bleef zonder adem te halen stilstaan. Uiteindelijk zuchtte hij opgelucht toen ze bleef hangen. Hij snelde naar haar toe.
"Kan ik je helpen? Het spijt me heel erg! Mijn zusje kan nog niet zo goed gooien!"
MArtha was hem gevolgd.
"Wel, jij kan gewoon niet goed vangen, Seb!"

Hayley had geen tijd om naar beneden te kijken en met wat inspanning wist ze zichzelf weer op de tak te hijsen.
"Het gaat wel," reageerde ze. Ze kwam even op adem voordat ze opstond en voorzichtig naar beneden klom. Vanaf de laagste tak sprong ze naar beneden en kwam ze aan de andere kant van de boom terecht dan awar het tweetal stond.
Zonder haar ogen van de grond af te halen deed het meisje haar haar achter haar oor en zocht ze rond. Met een simpele beweging duwde ze een tak opzij en pakte ze haar kladblok en potlood. Kreunend veegde ze de derrie er zoveel mogelijk af. Gelukkig waren het maar schetsen...

Wat onzeker keek Sebastiaan naar haar. Hij had zijn handen op de schouders van zijn zusje liggen.
"Is het nu verpest? Zal ik je terugbetalen?"

Hayley keek wat ongelovig achterom en kreeg nu voor het eerst een goede blik op het tweetal.
"Terugbetalen? Het is maar een goedkoop schetsblok," meldde ze. Indien ze nog meer hierna had willen zeggen, slikte ze het in en weerhield ze zichzelf.
Enkele seconden zweeg ze als in het graf.
"Ik moet gaan." Ze draaide zich om en liep het park in, haar schetsblok stevig tegen haar lichaam terwijl ze haar potlood weer opborg in haar zak.

Verbaasd keek hij Hayley na. Wat deed ze vreemd. WAarom wilde ze zo snel weg?
Martha keek naar haar broer.
"Verder spelen!"

Hayley bleef doorlopen en merkte toen ze bijna bij de uitgang van het park was dat haar andere oortje ook uit was gegaan. Ze zocht naar het draadje - ze was even bang dat hij gevallen was - en deed haar oortje weer in. Terwijl ze een ander nummer opzocht, merkte ze dat ze inderdaad laat was zonder het te beseffen. Vlug zette ze een stevige pas in en sneed ze de weg af door via een afgelegen steeg terug te keren naar huis.

Seb had niet zoveel zin meer, maar hij speelde toch met zijnz usje verder omdat ze dat zo graag wilde.

Hayley haalde slechts haar tas op thuis voordat ze terugkeerde naar het winkelcentrum. Daar aangekomen liep ze in een wat rustiger tempo door de straten - niet dat ze anders kon met de menigte daar.
Ze hield haar tas stevig beet, haar hoofd wat gebogen terwijl ze haar weg probeerde vrij te maken.

Uiteindelijk was Sebastiaan doodmoe van het rennen.
"Nu gaan we echt wel naar huis, Martha!"
Martha keek sip.
Sebastiaan glimlachte.
"Daarna moeten we ook nog naar de winkel of we hebben vanavond geen eten."

"Hey!" Hayley begon te stralen en rende de laatste meters nadat haar vrienden vanaf het terras haar al toegeroepen hadden. Vlug nam ze op de laatste vrije stoel plaats en zette ze haar tas neer. Direct begon er een heel gesprek terwijl het eten besteld werd.