De onverwachte liefde

Wat: Carl is Victoria nog niet vergeten. Het heeft een lange tijd geduurd voor hij besefte dat zij het was die hij miste in zijn leven. Hij durft haar niet op te zoeken omdat hij zijn moeders niet wil kwetsen, maar hoe langer het duurt, hoe moeilijker hij het vindt om dit vol te houden.
Waar: Forks
Wanneer: Victoria en Carl zijn al enkele maanden uit elkaar
Wie: Iedereen zolang het maar logisch blijft
Regels: Geen speciale regels...

Beginpost:



Rosalie keek haar zoon Carl na. Ze zuchtte diep en draaide zich om. Haar ogen zochten de kamer af, op zoek naar Lyla.
"Hij lijkt zo ongelukkig..."
Carl liep door het bos. Hij sloot zijn ogen en hief zijn gezicht naar de zon toe.

Ze was in het bos. Ze miste Carl ook.
Lyla kwam de woonkamer in.

Rosalie draaide zich om en glimlachte lichtjes.
"hier ben je..."
Carl zuchtte verdrietig. Hij bleef wandelen en begon steeds sneller gaan tot hij uiteindelijk aan het rennen was. toen hij niet meer kon viel hij neer en bleef huilend liggen.

Ze hoorde iets en ging kijken.
"'Carl?''
Vroeg ze toen ze hem zag.
Lyla knikte.
''Alles in orde?''

Carl keek geschrokken op.
"Victoria?" Hij kwam overeind door tegen een boom te steunen. Zijn ogen vonkten. Hoe durfde ze hem op te zoeken?! Na wat hij haar aangedaan had! Ze had hem enkel gebruikt, ze had zijn liefde gebruikt en ze had nooit van hem gehouden. Ze had hem op de ergst mogelijke manier misbruikt: ze had zijn liefde voor haar gebruikt om bij zijn moeder te geraken. Het ergste van al was dat hij nog steeds van haar hield en hij wist dat hij zo niet langer verder kon. Dus zat er maar één ding op.
Rosalie kuste haar.
"Met mij wel..."

Ze liep naar hem toe.
''Ik euh''
Ze was opeens zo verlegen.
Lyla kuste haar terug.
''Met Carl niet?''

Carl was allesbehalve verlegen. De pijn die hij al die tijd in zijn hart voelde, laaide op en hij gaf haar een duw.
"Wat moet je?"
Rosalie glimlachte.
"je kan mijn gedachten lezen!"

Ze keek hem aan.
''Ik mis je''
Zei ze toen.
Lyla knikte.
''Ik merk het ook''

Carls ogen vonkten. Hij wilde gewoon niet geloven dat ze de waarheid sprak omdat hij niet gekwetst wilde worden, niet nog eens. Hij streelde haar hals en greep die toen stevig beet. Hij hoopte dat hij haar zo kwaad kon krijgen dat ze hem zou doden.
Rosalie keek onzeker.
"Wat moeten we eraan deon?"

Ze had tranen in haar ogen.
''Ik hou van je''
Lyla zuchtte.
''Misschien eens met hem praten.''

Rosalie werd plots afgeleid.
"ja...", zei ze en probeerde zich te concentreren.
Carl lachte.
"Ja, dat heb je me de vorige keer ook wijsgemaakt! En wat heb ik daar aangehad?"

Ze keek naar de grond.
''Ik weet het en het spijt me''
Zei ze toen.
Lyla merkte het.
''Wat is er?''

Rosalie keek Lyla aan.
"Ik... euh..." Ze kon zich niet meer inhouden en duwde Lyla een beetje hard tegen de muur aan en kuste haar vurig.
Carl lachte kil en liet haar hals los omdat zelfs haar aanraking hem pijn deed.
"denk je dat ik dat nog geloof?"

Ze was nu heel erg verdrietig.
''Sorry''
Ze rende heel snel weg.
Lyla schrok een beetje

Rosalie bleef Lyla kussen en streelde haar hals teder.
Carl gromde en keek haar na. Toen ze uit het zicht verdwenen was, zakte hij neer en huilde zoals hij nog nooit gehuild had.