Leren waar het leven om gaat

Wat: Annemiek en Xander zijn al wat ouder. Xander is 8 maanden, Annemiek een maand jonger. De twee beginnen al te leren hoe te lopen en praten. Verder... wie weet wat er gaat gebeuren?
Waar: Parijs etc
Wanneer: in de herst, zeven maanden na ''9''
Wie: iedereen zolang het maar logisch is
Regels: gewone

Beginpost



Ik houdt Xander aan zijn armpjes vast en zet hem op zijn voetjes.
''Kom op, vent, je kunt het,'' moedig ik hem aan en laat hem voorzichtig los...

Hij bleef heel even staan en viel toen op zijn knieetjes.
'gagababa''
Anya knuffelde Anne.

Dimitri kwam de kamer binnen gelopen.
"Hey mijn twee schatten!"
Bartok kwam eraan gelopen.
"Oooo heeft hij zich pijn gedaan?"

Ik kijk op.
''Als ie zich pijn had gedaan had je dat wel gehoord. Luid en duidelijk,'' glimlach ik en til Xander op.
''Je bleef tenminste even staan, knul!''

Annemiek brabbelde wat en kirde naar haar ouders.

Hij was heel vrolijk.
''Mama''
Zei hij voor het eerst.
Anya zette Anne op haar voetjes en hield haar handjes vast.
''Wil je naar papa lopen?''

Bartok begon te gillen.
"Zijn eerste woorjd!e Lisette, heb je dat gehoord?! Hij sprak voor het eerst!"
Dimiri ging op zijn hurken zitten.
"Ja , kom!" Hij stak zijn handen uit.

''Jaja, ik heb het gehoord, ik ben niet doof. Althans... nog niet, met dat gegil.''
Ik grijns en knuffel Xander.
''Inderdaad, liefje, ik ben mama!''

Hij was heel erg vrolijk
Anya liep een klein stukje naar voren zonder Anne los te laten

Bartok straalde.
"Ik ben zo trots!"
Dimitri keek toe. Hij hield zijn adem in.

''Wat dacht je dan van mij?'' grijns ik en knuffel Xander weer.
''Goedzo, Xander!'' Om Bartok een plezier te doen zeg ik het volgende: ''Zeg nou 's 'papa'?''

Annemiek deed één stap en liet zich verder gewoon meetillen.

Hij keek zijn moeder aan.
''Dada''
Zei hij toen.
Anya liet haar niet meetillen en liet haar weer staan.
''Probeer maar nog eens''

Bartok jammerde.
"Nog niet helemaal!"
Dimitri straalde.

''Ah, je gaat de goeie kant op, Xander!'' glimlach ik naar Xander en trek dan een wenkbrauw op naar Bartok.
''Dat komt nog wel, joh.''

Annemiek was het er niet helemaal mee eens en ging demonstratief met al haar gewicht aan haar moeders handen hangen.

Hij zag dat zijn vader verdrietig was en begon te huilen.
''mama''
Anya tilde haar op en ging naar Dimitri

Bartok knikte.
"Ooooo niet huilen, Xander! papa houdt van je! Heeeeeel veeeeeeel!"
Dimitri lacht
"Ze is koppig... net als haar moeder!"