dagboek van een duivel...

Wat: het voorwerp dat elke engel in zijn handen wil krijgen, het boek waarin elk kwaad en elke gedachten van het kwaad in staat, het dagboek van lucifer is niet in zijn bezit. niemand weet waar het is of toch wel?
Waar: op aarde
Wanneer: na hemel en hel
Wie: iedereen zolang het logisch blijft
Regels: Geen speciale

Beginpost:



hij zuchte
hij stond in zijn oude huis
zijn handen gingen langs de muren terwijl hij terugdacht
als angel hem zou ontdekken zou hij de poppen aan het dansen hebben
hij hield zijn dagboek vast en keek naar de spierwitte piano
voorzichtig legde hij het boekje er bovenop
ze zou het nooit begrijpen maar hij liet het daar toch

Ze was met Ariela gaan wandelen.
''Dat was lekker''
Ze kwam weer thuis.

hij verdween ongemerkt in de schaduw en hield hen in de gaten

Ze legde Ariela in bed.
''Slaap lekker lieverd''
Ze wou wat piano spelen en zag opeens een boekje

hij hield zijn adem in
lees het lees het alsjeblieft
flitste door zijn hoofd

Ze pakte het boekje en ging op de bank zitten.
''Hoe komt dit hier?''
Ze sloeg het open en begon te lezen.

hij ging voorzichtig achter haar staan
zonder een geluid te maken
"vandaag weer enkele engelen vermoord mijn handen hingen onder ik heb een oorlog ontketend ik ben blij dat ik nu kan rusten bij angel ze maakte dat ik even mijn rol als het kwaad kan vergeten zonder het gevoel te hebben machteloos te zijn waaron is ze de enige bij wie ik geen enkele fout kan zien?"
las hij fluisterend voor

Ze bleef lezen.
''Wat is dit''
Ze kon niet geloven wat ze las.

"mijn dagboek"
zei hij kalm
hij raakte de pagina aan en de eerste dag van zijn leven verscheen erop als een soort zwartwit film
"het zet automatisch mijn leven vast en laat zien wat ik wil waneer ik het wil hoe ik het wil de waarheid is dat ik wist dat ik een kind had maar het niet wou geloven de waarheid is dat ik je verliet omdat"
hij raakte een pagina aan
"ik voel verdriet ik voelde nog nooit zo een verdriet vandaag vertelde angel me hoe erg ze lucifer wel niet haat hoe erg ze mij niet haat omdat ze verhalen had gehoord over mij ik moet weg ze haat mij ik moet weg"

Ze ging in elkaar zitten.
´´Wat heb ik gedaan´´
Ze hield nog heel veel van hem

"het spijt me"
zei hij en het boek verdween
de drie van de zes woorden die hij nooit zopu zeggen had hij vandaag gezegd
hij sloot zijn ogen
"jij bent veranderd maar ik ben nog hetzelfde angel en dat zal ik altijd zijn"
hij liep terug naar de schaduw
"je kan mensen zeggen wie ik ben nu je kan me ontmaskeren het kan me niet schelen"
hij verdween in de schaduw

Ze schudde haar hoofd.
´´Ik zal je niet veraden´´
Ze bleef in elkaar zitten.
´´Ik hou van je´´

"niet droevig zijn ik ben nooit echt weg geweest uit dit huis ik was altijd hier in de schaduw waar niemand me vinden kan maar jij was in de hemel met het kind weg van mij"
fluisterde hij
"dat was het beste maar nu ben je terug en zal ik niet langer in dit huis ronddwaren"

Ze voelde zich heel eenzaam.
´´Ga alsjeblieft niet weg´´
Fluisterde ze.

"jij bent goed ik ben slecht is dat nu zo moeilijk om te begrijpen"
zei hij kil
hij stapte uit de schaduw zen rode ogen glansde zijn zwarte ooit bevederde vleugels staken af tegen het licht zen pek zwarte bebloede kleren hingen open
"ik het kwade jij het goede... haat en liefde...het gaat niet snap het dan"